განვითარებულ მედიცინასთან იოგას შეხების წერტილების გაინტენსიურების გამო, იოგას სპეციალისტთა შორის ამა თუ იმ პრობლემის მიმართ გარკვეული მიდგომები ყალიბდება, რომელთა შეჯერებაც ზოგად პრინციპებს გვაძლევს. ერთ-ერთი პრობლემატური საკითხთანაგია ხერხემლის მალთა შუა დისკის თიაქრი და იოგას პრაქტიკა.
ჩვეულებრივი ზურგის ტკივილისა და ხერხემლის მალთა შუა დისკის თიაქრის გამო ტკივილის განსხვავება.
ბევრი ადამიანი მოგვმართავს კითხვით, შეიძლება თუ არა ხერხემლის მალთა შუა დისკის თიაქრის დროს იოგას პრაქტიკა ან თუ დაეხმარება ის. შესაძლებელია იყოს ტკივილის შეგრძნება, მაგრამ უპირველეს ყოვლისა, უნდა დადგინდეს, ტკივილი თიაქრის გამოა თუ თუ არა.
ზოგადად ზურგის ტკივილის სიმპტომები:
- კუნთების ტკივილი
- მოძრაობის შეზღუდვა
- გადაცემითი და მოძრავი ტკივილი
- გამართულად დგომის ვერ შეძლება
ზოგადად თიაქრის სიმპტომები:
- ტკივილი, რომელიც ცალ ან ორივე ფეხს გადაეცემა
- დაწოლილ მდგომარეობაში ფეხის აწევის ვერ შეძლება
- მოძრაობის შეზღუდვა
- გამართულად დგომის ვერ შეძლება ან საერთოდ დგომის ვერ შეძლება
ორი მიზეზი, რასაც მსგავსი სიმპტომები აქვს, რაც თიაქარს და ზუსრგის წკივილებს იწვევენ:
- კენჭები თირკმელებში
- გადაცემითი ტკივილები, რაც გამოწვეული კუნთებში არსებული წერტილოვანი პრობლემით
როგორ მოვიქცეთ?!
თუ მსგავსი ნიშნები გაქვთ, მაშინ უმჯობესია MRI-ს გზით დაადგინოთ, მიმართოთ ექიმს, მაგრამ საქმე იმაშია, რომ შესაძლებელია თიაქარი არსებობდეს, მაგრამ ტკივილს არ იწვევდეს, ხოლო ტკივილი უბრალოდ ზურგის ტკივილი იყოს. თუ დისკის თიაქარი დადასტურებულია, მაშინ იოგასთან მიმართებაში რიგი საკითხებისა უნდა გავითვალისწინოთ. უპირველეს ყოვლისა, თუ პროცესი მწვავედაა, იოგას პრაქტიკა საერთოდ არ არის რეკომენდებული. ზოგადად ეს ყველა პრობლემას ეხება, როდესაც არსებობს მწვავე ტკივილი, იოგას არ უნდა მივმართოთ. მას შემდეგ, რაც ტკივილები გადაივლის ან საგრძნობლად შემსუბუქდება, მოძრაობის შეზღუდვა მოიხსნება, მხოლოდ ამ დროსაა შესაძლებელი, რომ იოგას მივმართოთ.
თუ ექიმი დაგრთავთ ვარჯიშის ნებას, იოგას პრაქტიკა მეტისმეტად მსუბუქი დატვირთვით უნდა დავიწყოთ. თუ რა ვარჯიშები უნდა გაკეთდეს კონკრეტულად და რა — არა, ამაში არის ზოგადი და განსაკუთრებული მიდგომები ანუ სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ნაწილობრივ შემოქმედებითი პროცესია და ვარჯიშებში განსხვავებულ მითითებებს იღებთ, მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლოა იგივე პოზებს აკეთებდეთ, რასაც სხვები აკეთებენ და იგივე თანმიმდევრობით აკეთებდენ, რაც ზოგადად არის მიღებული იოგას ამა თუ იმ სისტემაში.
წინზნექი
განსაკუთრებული ყურადღება უნდა მიექცეს წინ დახრებს, რადგან მალთაშორის დისკის თიაქარი უმეტეს შემთხვევაში უკან და გვერდზე არის მიმართული და ზურგის მოხრა პრობლემას ქმნის (ამის მიზეზი შესაძლოა სიმძიმის არასწორად აწევა იყოს). იოგას სახეობაში, რომელსაც მე პირადად მივსდევ და ვასწავლი (აშთანგა), და ბევრ სხვა სახეობაშიც, საკმაოდ ბევრი ვარჯიშია წინდახრითი ასანები (ეს განსაკუთრები აშთანგას პირველ სერიას ეხება). ერთი მხრივ პრობლემა იმაშია, რომ აშთანგა იმ ვარჯიშებით იწყება, რაც ყველაზე უფრო დიდი გამოწვევაა დისკის თიაქრისათვის, თუმცა არსებობს გამოსავალიც: 1) ზედმიწევნით სრულყოფილად უნდა იქნას ახსნილი მათი შერულების პრინციპი (განსაკუთრებით ზოგადი პრინციპი) და დავადგინოთ, თუ რამდენად შეუძლია ადამიანს მიჰყვეს ჩვენს ინსტრუქტაჟს, ასევე რამდენად მოქნილი ჰემსთრინგები აქვს ან 2) საერთოდაც, მეორე სერიით დავაწყებინოთ (რა თქმა უნდა კომბინირებაც შესაძლებელია). ბევრი მასწავლებლისგან განსხვავებით, სავსებით გამართლებულად მიმაჩნია მეორე სერიით დაწყება და ნებისმიერი სერიის გადაკეთებაც.
წინზნექი სწორად სრულდება, როდესაც ხდება მხოლოდ მენჯ-ბარძაყის სახსრის მოხრა ანუ ზურგი გამართულია ან მორილია მხოლოდ იმდენად, რომ ჯამურად მისი მოხრა არ აღემატებოდეს 1/3-ს, ხოლოდ დანარჩენი და უდიდესი მოქმედება მხოლოდ ჰემსთრიგის გაჭიმვის ხარჯზე უნდა შესრულდეს. მკერდი გაშლილი უნდა დავტოვოთ და არ ვეცადოთ თავი მუხლთან ახლოს მივიტანოთ.