მარიამ მერებაშვილი არ მომბეზრდება წერა თქვენზე, როგორც საუკეთესო დაწესებულებაზე, გუნდზე 🌟 და იმაზე რომ იოგა არის ბედნიერება, კომფორტი სულისა და სხეულის 🔮✨ და იზა სუპერგოგოა უბრალოდ 🫶🏼 მისი ინსტრუქტაჟით მეტი და მეტი ამბიცია და მოტივაცია მეძლევა, რაც დიდ ეფექტს იძევა მოკლე დროში 🧘🏻‍♀️🤸🏾‍♀️ მადლობა ხალხო არსებობისთვის 🫂💌

გვანცა კალანდაძე იოგა ჩემი ცხოვრების ნაწილად იქცა. დაემთხვა ისე, რომ საკმაოდ რთული ცხოვრებისეული პერიოდი მქონდა ვარჯიშის დასაწყისში, მაგრამ იოგაზე მისვლას სიხარული თავიდან მოჰქონდა. მართალია, მოქნილობაც მაკლია და სრულყოფილებამდეც დიდი და შორი გზაა, მაგრამ ყოველდღე რაღაც ახალი ხდება და ეს მაძლიერებს, მაძლებინებს. ყველამ უნდა გაიგოს იოგას ძალის შესახებ

ანა გვალია იზა საუკეთესოა, ვგიჟდები ისე მიყვარს 🥰🥰

ნინო დოლიძე მოხარული ვარ რომ ასეთ თბილ და ყურადღებიან გარემოში მოვხვდი, ჯერ რთულია ჩემთვის ბევრი ელემენტი, მაგრამ ნელ-ნელა ვგრძნობ როგორ გავაკეთო თითოეული მათგანი, ამაში ინსტრუქტორი მეხმარება.გაკვეთილის მსვლელობისას ყველა პრობლემა მავიწყდება და ვმშვიდდები ეს მდგომარეობა გაკვეთილის შემდეგაც მიმყვება რაც ,ვგრძნობ ნელ-ნელა დაძაბულობას მომიხსნის.მადლობა ყურადღებისთვის.

ნინო ბარბაქაძე მოხარული ვარ, რომ თბილისში არსებობს იოგას ისეთი ცენტრი, სადაც დარწმუნებული ვარ ვარჯიშის მიმართ სწორად მიდგომის გამო, ანატომიური ნიუანსების კარგად შესწავლის და გათვალისწინების გამო შეუძლებელია ახალბედამ რაიმე სახის ფიზიკური დაზიანება მიიღოს. რაც იოგას პრაქტიკა დავიწყე, სხეული განთავისუფლთა შებოჭილობისაგნ, ფიზიკური დაღლილობა გამიიშვიათდა, გამიუმჯობესდა კონცენტრაციის უნარი, ადგილი აღარ მრჩება ყოველდღიური და გაშინაურებული სტრესებისთვის, რწმენა მომემატა საკუთარი ძალების მიმართ. მოკლედ, რომ ვთქვა იოგას პრაქტიკული მეცადენეობის 96-ე საათისთვის ჩემი ბედნიერების კოეფიციენტი გაორმაგებულია

მაია დათუნაშვილი რა მაწუხებდა? კაი, მოკლედ დავწერ☺️ სამწუხაროდ, ხდება ხოლმე, როცა ძლიერ დარტყმას იღებ, მოულოდნელს, სულიერად რომ კვდები და თავსასც ვერ იკლავ. ხოდა, ერთ მშვენიერ ზაფხულს... 🙈 მოკლედ, ყველაფერი ნაცრისფერია, უგემო, უსუნო (კორონა, მემგონი, მაშინ მე მქონდა😁) არაფერი არ მიხარია დედამიწის ზურგზე, არც მაწუხებს არაფერი, შეგრძნებები აღარ მაქვს. მანამდე რასაც ვაკეთებდი, ყველა და ყველაფერი მძულს. მოკლედ სიკვდილი მინდა, მაგრამ სად არის რო? 😁 ხოდა, ზამთარია, თებერვალი გადის და მე, ტელევიზორთან მიკნავებილი ვწევარ, იმ ზაფხულის მერე ჩვევად მექცა უყველაფრობა. გადის გადაცემა - “რა?სად?როდის?“, გამოვიდა გიორგი, ჩვენი, ახსენა იოგას ფედერაცია და ძალიან საინტერესო კითხვა დასვა. 14 თებერვალი იყო, ეგეც მახსოვს. 15 -ში მივქროლდი „იოგას სახლში“ და დავიწყე იოგა. მაშინ ვფიქრობდი, ცოტა გულს გადავაყოლებ მეთქი. გავიდა თებერვალი, მაინც ცოტა მიჭირს სულიერად კონცეტრირება საქმეზე, რასაც ვაკეთებ. მარტის ბოლოა და დილით, სანამ სახლიდან გავალ ყავას ვსვამ ხოლმე ყოველთვის.. უცებ აღმოვაჩინე, რომ ჩიტების ჟღურტული მესმის, მსიამოვნებს და რაღაც მიხარია, მაგრამ რა — არვიცი. ცოტა მერე აღმოვაჩინე, რომ არც ფერებია სულ ნაცრისფერი, ქუჩაში რომ მივდივარ, უნებურად ვღიღინებ, ბალახის სუნი მცემს, აკაციის ყვავილის, — ფეხით რომ მივდიოდი ხოლმე იოგაზე იქვეა ბილიკზე. ისევ დავიწყე მუსიკის მოსმენა, მეგობრების ჭორაობის და წუწუნის, ისევ მომინდა სახლიდან გასვლის დროს რამოდენიმეჯერ გამომეცვალა და მომეხდინა კაბა, ტრადიციულად მაწუხებდა ეს თვისება. მოკლედ, ცხობრების სურვილი დამიბრუნდა. შემიყვარდა და გადამარჩინა ემოციურად. მანამდე სანამ იოგას დავიწყებდი, ვცადე ქარგვა, ხატვა, ცეკვა, ვერაფრს ვერ დავუდე გული.🎶🙏 კონკრეტულად, ახლაც არ ვიცი, რას შველის, მაგრამ მე, როგორც ადამიანს, ვფიქრობ თავიდან დაბადებაში დამეხმარა.. პ.ს. მეტად ვეღარ შევამოკლე .🙏😁💚 მე ❤️💙💚იოგა!