ეკა სანებლიძე უმაგრესი ადგილი, სადაც ძალიან მიყვარს მისვლა, სიამოვნებას ვიღებ ვარჯიშით. ვთვლი, რომ თქვენ შეუძლებელი შემაძლებინეთ. საერთოდ აღარ ვიცი რა არის ხერხემლის და წელის ტკივილი. ეს ყველაფერი თქვენი, პროფესიონალი ინსტრუქტორების დამსახურებაა. დიდი მადლობა!!!

მონიკა ლეჟავა „იოგას სახლში“ დამხვდა მყუდრო გარემო, ყოველი ვარჯიში ძალიან საინტერესო და სასიამოვნო იყო. „იოგას სახლი“ არის ადგილი, სადაც ისვენებ, ივიწყებ ყველაფერს და ხდები უფრო ბედნიერი :). თქვენი საშუალებით ბევრი ახალი გავიგე იოგას შესახებ. ერთი თვის ვარჯიშის შემდეგ მივხვდი რომ არ უნდა შევეშვა იოგას :). აუცილებლად დავბრუნდები. მადლობა „იოგას სახლს“ და ინსტრუქტორებს <3

თამარ ბენდელიანი მიხარია, რომ, ბოლოს და ბოლოს, იოგას დავუკავშირდი. ეს ცოტა დროც საკმარისი იყო იმისთვის, რომ უმოძრაობით დამძიმებულ სხეულში მეგრძნო რესურსი, რომელიც უფრო აქტიურ იოგას პრაქტიკაში და, ზოგადად, უკეთეს ცხოვრებაში დამეხმარება. იოგას სახლი თავად იოგას მეტაფორასავითაა - გადატვირთული ქალაქის ყველაზე ურბანულ ნაწილში შეგიძლია სიმწვანე და სიმყუდროვე აღმოაჩინო, ისევე, როგორც იოგა - აუცილებელ ელემენტად თანამედროვე ცხოვრებისთვის დამახასიათებელ მოუსვენარ ყოველდღიურობაში. დიდი მადლობა ამ გამოცდილებისთვის! სიამოვნებით გავაახლებ კავშირს თბილისში დაბრუნების შემდეგ.

სალომე კიკალიშვილი იოგაზე შესვლა გადავწყვიტე სულ რაღაც 1 თვის წინ, ვინაიდან ჩემთვის პრიორიტეტული იყო ვარჯიშები ყოფილიყო დილის 8 საათზე, ამის მიხედვით ვეძებდი ადგილს და იოგას სახლი აღმოვაჩინე სრულიად შემთხვევით. აღმოვაჩინე და რა აღმოვაჩინე! :)) პირველივე დღიდან მივხვდი, რომ ერთერთი საუკეთესო გადაწყვეტილება მივიღე ცხოვრებაში, უთენია გაღვიძება მიხარია, ყოველ მომდენო ვარჯიშის დღეს ველოდები სიხარულით და ყოველი ვარჯიშიდან ნასიამოვნები და ბედნიერი გამოვდივარ, რადგან უფროდაუფრო უკეთესად გამომდის რაღაცეები. საუკეთესო გარემოა, უსაყვარლესი ნინო და ნუ პროფესიონალიზმზე ჩემი მხრიდან საუბარი ზედმეტია :))))

მაია დათუნაშვილი რა მაწუხებდა? კაი, მოკლედ დავწერ☺️ სამწუხაროდ, ხდება ხოლმე, როცა ძლიერ დარტყმას იღებ, მოულოდნელს, სულიერად რომ კვდები და თავსასც ვერ იკლავ. ხოდა, ერთ მშვენიერ ზაფხულს... 🙈 მოკლედ, ყველაფერი ნაცრისფერია, უგემო, უსუნო (კორონა, მემგონი, მაშინ მე მქონდა😁) არაფერი არ მიხარია დედამიწის ზურგზე, არც მაწუხებს არაფერი, შეგრძნებები აღარ მაქვს. მანამდე რასაც ვაკეთებდი, ყველა და ყველაფერი მძულს. მოკლედ სიკვდილი მინდა, მაგრამ სად არის რო? 😁 ხოდა, ზამთარია, თებერვალი გადის და მე, ტელევიზორთან მიკნავებილი ვწევარ, იმ ზაფხულის მერე ჩვევად მექცა უყველაფრობა. გადის გადაცემა - “რა?სად?როდის?“, გამოვიდა გიორგი, ჩვენი, ახსენა იოგას ფედერაცია და ძალიან საინტერესო კითხვა დასვა. 14 თებერვალი იყო, ეგეც მახსოვს. 15 -ში მივქროლდი „იოგას სახლში“ და დავიწყე იოგა. მაშინ ვფიქრობდი, ცოტა გულს გადავაყოლებ მეთქი. გავიდა თებერვალი, მაინც ცოტა მიჭირს სულიერად კონცეტრირება საქმეზე, რასაც ვაკეთებ. მარტის ბოლოა და დილით, სანამ სახლიდან გავალ ყავას ვსვამ ხოლმე ყოველთვის.. უცებ აღმოვაჩინე, რომ ჩიტების ჟღურტული მესმის, მსიამოვნებს და რაღაც მიხარია, მაგრამ რა — არვიცი. ცოტა მერე აღმოვაჩინე, რომ არც ფერებია სულ ნაცრისფერი, ქუჩაში რომ მივდივარ, უნებურად ვღიღინებ, ბალახის სუნი მცემს, აკაციის ყვავილის, — ფეხით რომ მივდიოდი ხოლმე იოგაზე იქვეა ბილიკზე. ისევ დავიწყე მუსიკის მოსმენა, მეგობრების ჭორაობის და წუწუნის, ისევ მომინდა სახლიდან გასვლის დროს რამოდენიმეჯერ გამომეცვალა და მომეხდინა კაბა, ტრადიციულად მაწუხებდა ეს თვისება. მოკლედ, ცხობრების სურვილი დამიბრუნდა. შემიყვარდა და გადამარჩინა ემოციურად. მანამდე სანამ იოგას დავიწყებდი, ვცადე ქარგვა, ხატვა, ცეკვა, ვერაფრს ვერ დავუდე გული.🎶🙏 კონკრეტულად, ახლაც არ ვიცი, რას შველის, მაგრამ მე, როგორც ადამიანს, ვფიქრობ თავიდან დაბადებაში დამეხმარა.. პ.ს. მეტად ვეღარ შევამოკლე .🙏😁💚 მე ❤️💙💚იოგა!

თაკო მაზიაშვილი ყველაფრისთვის დიდი მადლობა, იოგას სახლს და გიორგი ბერძენიშვილს. თქვენ ხართ საუკეთესოები! იოგას სახლი არის ადგილი, სადაც გადატვირთული დღის შემდეგ, დაღლილიც კი შემართებით მიდიხარ და შესვლისთანავე გავიწყდება ყველაფერი ნეგატიური. ხოლო იქიდან გამოსვლისას გრძნობ სიმშვიდეს, ენერგიას, დადებით ემოციას და პირდაპირი მნიშვნელობით სხვანაირად სუნთქავ. პირველ გაკვეთილზე თითქოს ყველაფერი შეუძლებლად გეჩვენება, მაგრამ ყოველ მომდევნო ვარჯიშზე გრძნობ პროგრესს და ხვდები, რომ შეუძლებელი არაფერია.