ანა გოგილაშვილი Dzalian miyvars yoga sxva ra vtqva ar vici

ლელა სტურუა უაღრესად მშვიდი და კეთილგანწყობილი გარემო, მორგებული შენს ინდივიდუალურ შესაძლებლობაზე, მიუხედავად ჯგუფური ვარჯიშსა, ვერ გრძნობ ყურადღების ნაკლებიბას ინსტრუქტორისგან - ძალიან ვემადლიერები ამისთვის ნინო იაშვილს. ვარჯიში მშველის უარყოფითი ემოციებისგან დაცლაში, მიუხედავად ჩემი მწირი გამოცდილებისა, ნამდვილარ ვაღწევ შესამჩნევ რელაქსაციას და სულიერ სიმშვიდეს.

სალომე ჩხაიძე dzalian momewona tqventan siaruli. ertaderti diskopmorti rac shemeqmna am periodshi sashxapeebis ar qonaa. kargi iqneboda rom yopiliyo radgan sakmaod aqtiuri varjishi gviwevs :) gavagrdzeleb aucileblad tqventan urtiertobas. momavalshi :)

ეკა ჩიჩუა იზა არი საოცრება. მაქვს სქოლიოზი, ამის გამო არათქნაბრად განვითარებული კუნთები მარჯვენა და მარცხენა მხარეს. ასევე ძალიან არა მოქნილი ვარ:) 1 თვეში გავიწელე შედარებით, მოვძლიერდი, თავის ტკივილები ფაქტიურად გამიქრა, მუხლი მტკიოდა( სავარაუდოდ ხელრხემლის გამო) და აღარ მტკივა… დიდი მადლობა 🙏🏽

მაია დათუნაშვილი რა მაწუხებდა? კაი, მოკლედ დავწერ☺️ სამწუხაროდ, ხდება ხოლმე, როცა ძლიერ დარტყმას იღებ, მოულოდნელს, სულიერად რომ კვდები და თავსასც ვერ იკლავ. ხოდა, ერთ მშვენიერ ზაფხულს... 🙈 მოკლედ, ყველაფერი ნაცრისფერია, უგემო, უსუნო (კორონა, მემგონი, მაშინ მე მქონდა😁) არაფერი არ მიხარია დედამიწის ზურგზე, არც მაწუხებს არაფერი, შეგრძნებები აღარ მაქვს. მანამდე რასაც ვაკეთებდი, ყველა და ყველაფერი მძულს. მოკლედ სიკვდილი მინდა, მაგრამ სად არის რო? 😁 ხოდა, ზამთარია, თებერვალი გადის და მე, ტელევიზორთან მიკნავებილი ვწევარ, იმ ზაფხულის მერე ჩვევად მექცა უყველაფრობა. გადის გადაცემა - “რა?სად?როდის?“, გამოვიდა გიორგი, ჩვენი, ახსენა იოგას ფედერაცია და ძალიან საინტერესო კითხვა დასვა. 14 თებერვალი იყო, ეგეც მახსოვს. 15 -ში მივქროლდი „იოგას სახლში“ და დავიწყე იოგა. მაშინ ვფიქრობდი, ცოტა გულს გადავაყოლებ მეთქი. გავიდა თებერვალი, მაინც ცოტა მიჭირს სულიერად კონცეტრირება საქმეზე, რასაც ვაკეთებ. მარტის ბოლოა და დილით, სანამ სახლიდან გავალ ყავას ვსვამ ხოლმე ყოველთვის.. უცებ აღმოვაჩინე, რომ ჩიტების ჟღურტული მესმის, მსიამოვნებს და რაღაც მიხარია, მაგრამ რა — არვიცი. ცოტა მერე აღმოვაჩინე, რომ არც ფერებია სულ ნაცრისფერი, ქუჩაში რომ მივდივარ, უნებურად ვღიღინებ, ბალახის სუნი მცემს, აკაციის ყვავილის, — ფეხით რომ მივდიოდი ხოლმე იოგაზე იქვეა ბილიკზე. ისევ დავიწყე მუსიკის მოსმენა, მეგობრების ჭორაობის და წუწუნის, ისევ მომინდა სახლიდან გასვლის დროს რამოდენიმეჯერ გამომეცვალა და მომეხდინა კაბა, ტრადიციულად მაწუხებდა ეს თვისება. მოკლედ, ცხობრების სურვილი დამიბრუნდა. შემიყვარდა და გადამარჩინა ემოციურად. მანამდე სანამ იოგას დავიწყებდი, ვცადე ქარგვა, ხატვა, ცეკვა, ვერაფრს ვერ დავუდე გული.🎶🙏 კონკრეტულად, ახლაც არ ვიცი, რას შველის, მაგრამ მე, როგორც ადამიანს, ვფიქრობ თავიდან დაბადებაში დამეხმარა.. პ.ს. მეტად ვეღარ შევამოკლე .🙏😁💚 მე ❤️💙💚იოგა!

ბექა სუხიტაშვილი ყოველთვის მსურდა იოგას სწავლა, თუმცა მიზეზების გამო ვერასოდეს ვახერხებდი. ერთი თვეა დავდივარ იოგას სახლში და ჩემი სხეულის მოქნილობაში უკვე ვამჩნევ პატარა ცვლილებებს, რაც ძალიან მახარებს. ჩემი წინასწარგანწყობები იმაზე უკეთესად გამართლდა, ვიდრე ველოდი: პროფესიონალი, ყურადღებიანი, დამხმარე ინსტრუქტორები (იზა და ქეთი) და მშვიდი გარემო. ყოველდღიური სტრესისგან თავის დასაღწევად ეს ერთი საათი ჩემთვის უდიდესი შვებაა და მინდა იოგას პრაქტიკა მომავალშიც გავაგრძელო. ხშირად სრულიად ენერგიაგამოცლილი და დაღლილი მივდივარ გაკვეთილზე, სახლშიც ზოგჯერ ვერ ვახერხებ პრაქტიკას მუშაობის შემდეგ, მაგრამ აქ მოსული, ვიცი, რომ "სხვანაირი" ენერგიით ავივსები და დავბრუნდები სახლში და ეს ჩემი მთავარი მოტივაციაა.