ლაშა გაგნიძე იოგას სახლი, ძალიან საინტერესო, მყუდრო და სასიამოვნო ადგილი, სადაც მისვლა არასდროს მეზარება. დაახლოებით ერთ თვის შემდეგ რაც შემიძლია ვთქვა, მომეხსნა დაღლილობის შეგრძნება და განწყობა ბევრად გამომიკეთდა, 2 საათიანი სესიიდან გამოსული შვებას გრძნობ და ენერგიით სავსე ხარ, მიუხედავად იმისა, რომ დაიხარჯე. ალბათ საუკეთესო განტვირთვაა. მადლობა ძალიან კარგ ადამიანებს და ინსტრუქტორებს :)

თამრიკო ქავჟარაძე ნამასტე! :)) არ დაგიმალავთ და 51 წლის ვარ. საკმაოდ ფერხორციანი (ანუ მსუქანი - ზედმეტი 30 კგ), აქედან გამომდინარე უამრავი პრობლემით. ძალიან კმაყოფილი ვარ თქვენი კურსით და შესანიშნავი ინსტრუქტორებით (იზა და ნინო). უფრო მსუბუქად ვმოძრაობ, უკეთ ვუმკლავდები სხვადასხვა ფიზიკურ დატვირთვას (სახლის საქმეები, აგარაკზე მუშაობა), საკუთარი თავით კმაყოფილი ვარ, რომ ვარჯიშების შემდგომ დაღლას არ ვუშინდები და რეგულარულად დავდივარ. მოკლედ, ყველაფერი კარგადაა. იმედი მაქვს, წონაშიც ნელ-ნელა დავიკლებ. წარმატებები მთელს თქვენს გუნდს! P.S. მე რომ ჯანმრთელობის ან განათლების მინისტრი ვყოფილიყავი, აუცილებლად შემოვიტანდი იოგას ერთ-ერთ სავალდებულო საგნად სასწავლებლებში.

ვატო უგულავა თქვენ აკეთებთ ძალიან მაგარ საქმეს:)), შედეგსაც ვგრძნობ და აღფრთოვანებული ვარ ნინო მეტრეველის საოცარი პროფესიონალიზმით🙌❤️

მაია დათუნაშვილი რა მაწუხებდა? კაი, მოკლედ დავწერ☺️ სამწუხაროდ, ხდება ხოლმე, როცა ძლიერ დარტყმას იღებ, მოულოდნელს, სულიერად რომ კვდები და თავსასც ვერ იკლავ. ხოდა, ერთ მშვენიერ ზაფხულს... 🙈 მოკლედ, ყველაფერი ნაცრისფერია, უგემო, უსუნო (კორონა, მემგონი, მაშინ მე მქონდა😁) არაფერი არ მიხარია დედამიწის ზურგზე, არც მაწუხებს არაფერი, შეგრძნებები აღარ მაქვს. მანამდე რასაც ვაკეთებდი, ყველა და ყველაფერი მძულს. მოკლედ სიკვდილი მინდა, მაგრამ სად არის რო? 😁 ხოდა, ზამთარია, თებერვალი გადის და მე, ტელევიზორთან მიკნავებილი ვწევარ, იმ ზაფხულის მერე ჩვევად მექცა უყველაფრობა. გადის გადაცემა - “რა?სად?როდის?“, გამოვიდა გიორგი, ჩვენი, ახსენა იოგას ფედერაცია და ძალიან საინტერესო კითხვა დასვა. 14 თებერვალი იყო, ეგეც მახსოვს. 15 -ში მივქროლდი „იოგას სახლში“ და დავიწყე იოგა. მაშინ ვფიქრობდი, ცოტა გულს გადავაყოლებ მეთქი. გავიდა თებერვალი, მაინც ცოტა მიჭირს სულიერად კონცეტრირება საქმეზე, რასაც ვაკეთებ. მარტის ბოლოა და დილით, სანამ სახლიდან გავალ ყავას ვსვამ ხოლმე ყოველთვის.. უცებ აღმოვაჩინე, რომ ჩიტების ჟღურტული მესმის, მსიამოვნებს და რაღაც მიხარია, მაგრამ რა — არვიცი. ცოტა მერე აღმოვაჩინე, რომ არც ფერებია სულ ნაცრისფერი, ქუჩაში რომ მივდივარ, უნებურად ვღიღინებ, ბალახის სუნი მცემს, აკაციის ყვავილის, — ფეხით რომ მივდიოდი ხოლმე იოგაზე იქვეა ბილიკზე. ისევ დავიწყე მუსიკის მოსმენა, მეგობრების ჭორაობის და წუწუნის, ისევ მომინდა სახლიდან გასვლის დროს რამოდენიმეჯერ გამომეცვალა და მომეხდინა კაბა, ტრადიციულად მაწუხებდა ეს თვისება. მოკლედ, ცხობრების სურვილი დამიბრუნდა. შემიყვარდა და გადამარჩინა ემოციურად. მანამდე სანამ იოგას დავიწყებდი, ვცადე ქარგვა, ხატვა, ცეკვა, ვერაფრს ვერ დავუდე გული.🎶🙏 კონკრეტულად, ახლაც არ ვიცი, რას შველის, მაგრამ მე, როგორც ადამიანს, ვფიქრობ თავიდან დაბადებაში დამეხმარა.. პ.ს. მეტად ვეღარ შევამოკლე .🙏😁💚 მე ❤️💙💚იოგა!

მარიამ თაყაიშვილი სამი თვე უწყვეტად ვიარე აშთანგა ვინიასაზე და შედეგით კმაყოფილი ვარ, ფიზიკურად გავძლიერდი, ხერხემალი არ მტკივა, მჯდომარე მდგომარეობაში დიდი ხმოს ყოფნის მიუხედავად, სამსახურიდან გამომდინარე. მომიწესრიგდა მეტაბოლური პროცესები, მიუხედავად ამისა წონაზე ეს არ მოქმედებს, რადგან სამწუხაროდ ჯერ დიეტით ვერ ვუწყობ ხელს ვარჯიშის პროცესს. ამის მიუხედავად ვგრძნობ, რომ კუნთები ფორმაში მოვიდა. ზოგადად მაღალი ნებისყოფით არ გამოვირჩრვი ფიზიკური აქტივობის კუთხით, თუმცა ის რომ არასდროს მეზარება იოგაზე სიარული არის იოგას სახლში არსებული ძალიან მეგობრული და სასიამოვნო გარემოს დამსახურება. მინდა მანდლობა ვუთხრა ჩემს ტრენერებს, გიორგის, ნინოს და იზას ამ მეგობრობისთვის . ბედნიერი ახალი წელი იოგას სახლს! ❤️

ნათია კურტანიძე საუკეთესო გარემო, ერთმანეთზე უკეთესი ტრენერები (ვისთანაც შეხება მქონია, ქეთი, ელენე და რა თქმა უნდა, არაამქვეყნიური გიორგი ბერძენიშვილი). ყოველ ჯერზე, საკუთარ თავში სულ უფრო მეტ ძალასა და შესაძლებლობებს ვხედავ, ვისვენებ როგორც სულიერად, ისე ფიზიკურად, (მიუხედავად წარმოუდგენელი დატვირთვისა). ყოველ მომდევნო სესიაზე აშკარაა პროგრესი სხეულის მოქნილობის მხრივ. "იოგას სახლი" თავისი მცენარეებით, ულამაზესი დეკორაციებით, გემოვნებიანი მელოდიით თავს მართლაც სახლში გაგრძნობინებთ, მიხარია ის დღე, როდესაც აქ მოვდივარ. P.S. ერთადერთი, რაც დისკომფორტს მიქმნის, საშხაპეების არ არსებობაა...