მერაბ ხუტაშვილი არ მეგონა თუ იოგას ყველაზე მარტივი ელემენტიც კი ასეთი რთული გასაკეთებელი იქნებოდა. ყველაზე დიდი სირთულე საკუთარი ორგანიზმის დაძლევაა, ეხლა რასაც ვაკეთებ 3 თვის წინ ვერც წარმომედგინა. სამი თვე მივყვები იოგას პრაქტიკას. ნელ-ნელა ზურგის პრობლემები მეხსნება. ზედმეტი წონა ქრება. წელზე სანტიმეტრები ნელ ნელა იკლებს. ყოველდღიურ ცხოვრებაშიც ვლინდება, როგორც სიმსუბუქე და სიცოცლე უფრო ხალისიანი ხდება.

შორენა ზაქაშვილი მოგესალმებით,მე ვარ ძალიან ბედნიერი და გახარებული,რომ მოვხვდი იოგას სახლში, ერთი თვეა რაც დავდივარ და თავს ვგრძნობ ძალიან მსუბუქად , დამეხმარა ჩემი პრობლემების დაღწევაში.მადლობა ყურადღებისთვის რასაც იჩენთ თითიოეული ადამიანის მიმართ. განსაკუთრებული მადლობა გიორგის.

თამრიკო ქავჟარაძე ნამასტე! :)) არ დაგიმალავთ და 51 წლის ვარ. საკმაოდ ფერხორციანი (ანუ მსუქანი - ზედმეტი 30 კგ), აქედან გამომდინარე უამრავი პრობლემით. ძალიან კმაყოფილი ვარ თქვენი კურსით და შესანიშნავი ინსტრუქტორებით (იზა და ნინო). უფრო მსუბუქად ვმოძრაობ, უკეთ ვუმკლავდები სხვადასხვა ფიზიკურ დატვირთვას (სახლის საქმეები, აგარაკზე მუშაობა), საკუთარი თავით კმაყოფილი ვარ, რომ ვარჯიშების შემდგომ დაღლას არ ვუშინდები და რეგულარულად დავდივარ. მოკლედ, ყველაფერი კარგადაა. იმედი მაქვს, წონაშიც ნელ-ნელა დავიკლებ. წარმატებები მთელს თქვენს გუნდს! P.S. მე რომ ჯანმრთელობის ან განათლების მინისტრი ვყოფილიყავი, აუცილებლად შემოვიტანდი იოგას ერთ-ერთ სავალდებულო საგნად სასწავლებლებში.

ნინო ჯორჯაძე მიმაჩნია, რომ მოვხვდი სწორ ადგილას, იოგას სახლში. მშვიდი, გაწონასწორებული, თავისი საქმის მცოდნე ,ინსტრუქტორი; ჰარმონიული და კეთილგანწყობილი გარემო ადგილი სადაც სხეული და გონება იღვიძებს და ისვენებს.

მაია დათუნაშვილი რა მაწუხებდა? კაი, მოკლედ დავწერ☺️ სამწუხაროდ, ხდება ხოლმე, როცა ძლიერ დარტყმას იღებ, მოულოდნელს, სულიერად რომ კვდები და თავსასც ვერ იკლავ. ხოდა, ერთ მშვენიერ ზაფხულს... 🙈 მოკლედ, ყველაფერი ნაცრისფერია, უგემო, უსუნო (კორონა, მემგონი, მაშინ მე მქონდა😁) არაფერი არ მიხარია დედამიწის ზურგზე, არც მაწუხებს არაფერი, შეგრძნებები აღარ მაქვს. მანამდე რასაც ვაკეთებდი, ყველა და ყველაფერი მძულს. მოკლედ სიკვდილი მინდა, მაგრამ სად არის რო? 😁 ხოდა, ზამთარია, თებერვალი გადის და მე, ტელევიზორთან მიკნავებილი ვწევარ, იმ ზაფხულის მერე ჩვევად მექცა უყველაფრობა. გადის გადაცემა - “რა?სად?როდის?“, გამოვიდა გიორგი, ჩვენი, ახსენა იოგას ფედერაცია და ძალიან საინტერესო კითხვა დასვა. 14 თებერვალი იყო, ეგეც მახსოვს. 15 -ში მივქროლდი „იოგას სახლში“ და დავიწყე იოგა. მაშინ ვფიქრობდი, ცოტა გულს გადავაყოლებ მეთქი. გავიდა თებერვალი, მაინც ცოტა მიჭირს სულიერად კონცეტრირება საქმეზე, რასაც ვაკეთებ. მარტის ბოლოა და დილით, სანამ სახლიდან გავალ ყავას ვსვამ ხოლმე ყოველთვის.. უცებ აღმოვაჩინე, რომ ჩიტების ჟღურტული მესმის, მსიამოვნებს და რაღაც მიხარია, მაგრამ რა — არვიცი. ცოტა მერე აღმოვაჩინე, რომ არც ფერებია სულ ნაცრისფერი, ქუჩაში რომ მივდივარ, უნებურად ვღიღინებ, ბალახის სუნი მცემს, აკაციის ყვავილის, — ფეხით რომ მივდიოდი ხოლმე იოგაზე იქვეა ბილიკზე. ისევ დავიწყე მუსიკის მოსმენა, მეგობრების ჭორაობის და წუწუნის, ისევ მომინდა სახლიდან გასვლის დროს რამოდენიმეჯერ გამომეცვალა და მომეხდინა კაბა, ტრადიციულად მაწუხებდა ეს თვისება. მოკლედ, ცხობრების სურვილი დამიბრუნდა. შემიყვარდა და გადამარჩინა ემოციურად. მანამდე სანამ იოგას დავიწყებდი, ვცადე ქარგვა, ხატვა, ცეკვა, ვერაფრს ვერ დავუდე გული.🎶🙏 კონკრეტულად, ახლაც არ ვიცი, რას შველის, მაგრამ მე, როგორც ადამიანს, ვფიქრობ თავიდან დაბადებაში დამეხმარა.. პ.ს. მეტად ვეღარ შევამოკლე .🙏😁💚 მე ❤️💙💚იოგა!

გვანცა კალანდაძე სამსახურის გარე აქტივობებს შორის იოგა არის ჩემთვის ყველაზე პრიორიტეტული. ყოველთვის როცა დრო და სხვა საშუალებები ხელს მაძლევს, მოვდივარ იოგაზე. მე აქ მავიწყდება , რომ მშია, რომ მწყურია, რომ დაღლილი ვარ. თავს მშვიდად და რეალიზებულად ვგრძნობ. უკვე წელიწადია თქვენთან ვთანამშრომლობ, მაგრამ ამ თვეში კიდევ უფრო მეტად ვიგრძენი, როგორი ძვირფასია თქვენთვის თითოეული ჩვენგანი. თქვენ ნამდვილად გიყვართ საქმე, რომელსაც აკეთებთ და ჩვენც ნამდვილად გვიყვარხართ თქვენ. გიორგი ბერძენიშვილი კი ის ადამიანი, რომელის პოსტებსაც ყველაზე მეტი გადაზიარება აქვს ჩემს გვერდზე :) დროებით გემშვიდობებით, მალე დავბრუნდები უკეთესი სურვილებით, გვანცა